Σκέψεις για την αλληγορική διήγηση του κ. Κ. Ξενόπουλου

EX3

Το αφήγημα του κ. Ξενόπουλου αποτελεί μια ωφέλιμη διήγηση, η οποία ανήκει στο γοητευτικό είδος της αλληγορίας. Ακολουθεί μια πρωτότυπη δομή με μια ενδιαφέρουσα τελική ανατροπή.

Αρχικά, το κείμενο θυμίζει το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη “Όνειρο στο κύμα”, το οποίο αναφερόταν με αναδρομική αφήγηση στον ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα του ήρωα. Στο κείμενο του κ. Ξενόπουλου, όμως, αλληγορικά υποβόσκει ο θείος έρωτας. Όπως οι παραβολές του Χριστού αποκαλύπτουν το σωστό modus vivendi που προέβαλε η διδασκαλία Του, έτσι και το συγκεκριμένο κείμενο μέσα από μια φαινομενικά “αλλότρια” ιστορία επιτυγχάνει να μας μυήσει στο αναγεννητικό λουτρό της ψυχής, την Ιερά Εξομολόγηση.

Η διήγηση χαρακτηρίζεται από λιτή περιγραφή, γοργή δράση, περιεκτικό νόημα, οργανωμένη δομή και εύληπτο περιεχόμενο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά χρήσιμη διδασκαλία με την απλότητα και τη γοητεία που ασκεί η αλληγορία ως είδος.

Ως προς το περιεχόμενο, το έργο αποτελεί μια ιδιαίτερα ευφυή σύλληψη. Παρόλο που υπάρχουν διάσπαρτα μέσα στο κείμενο νύξεις οι οποίες προετοιμάζουν τον αναγνώστη  και προοικονομούν την τελική αποκάλυψη (όπως είναι η έκφραση “προφάσεις εν αμαρτίαις”, η επίσκεψη του αφηγητή στην εκκλησία, τα λόγια του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου από τον Κατηχητικό Λόγο του, η μεταφορική εικόνα με τα μεταλλικά σκουριασμένα λέπια που ξεκολλούν από πάνω του, η εικόνα του εγγονού με τους Αγγέλους και κυρίως η εικόνα της ψυχής του ήρωα με τη μορφή παιδιού και η χαρά των Αγγέλων), ωστόσο στο τέλος ο αναγνώστης ξαφνιάζεται ευχάριστα, όταν διαπιστώνει ότι η “ομορφότερη των χρόνων εκείνων” δεν αναφέρεται σε μια σαρκική ερωτική έλξη, αλλά σε μια ανώτερη πνευματική έλξη προς το ιερό μυστήριο της εξομολόγησης.

Έτσι, ο συγγραφέας επιτυγχάνει μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση και την εκτενή χρήση διαλόγου να ζωντανέψει την αφήγησή του και να διδάξει, χωρίς να κάνει κήρυγμα. Για άλλη μια φορά ο κ. Ξενόπουλος κατόρθωσε να μας γοητεύσει με τη γραφή του, η οποία χαρακτηρίζεται από δωρικότητα, ενάργεια και ζωντάνια. Ως σύγχρονος Αίσωπος κάνει εύστοχη και εύστροφη χρήση της αλληγορίας, για να μας υπενθυμίσει ότι μέσα στον κυκεώνα των σύγχρονων προβλημάτων υπάρχει και μας περιμένει υπομονετικά το ιερό μυστήριο της εξομολόγησης, το οποίο θα μας αναγεννήσει πνευματικά. Υπογραμμίζει, μάλιστα, ότι “ποτέ δεν είναι αργά… Ακόμα και την «Ενδεκάτην»”.

 

ΜΑΡΙΑ ΧΑΛΚΙΑ

ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ

Μάθε, λοιπόν, ότι…

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Διαβάστε το πρώτο μέρος πατώντας εδώ, και το δεύτερο μέρος εδώ 

-Άστο το παιδάκι, μου απάντησε, είναι η ψυχή σου. Οι Άγγελοι γύρω σου, πανηγυρίζουν, περίμεναν την ημέρα αυτή πώς και πώς  να έρθει. Το φώς που βλέπεις μπροστά στην ωραία πύλη, βγαίνει από την Αγία Τράπεζα όπου είναι το θυσιαστήριο του Κυρίου.

Σήμερα όλ’ αυτά τα βλέπεις με άλλα μάτια και μια διαφορετική ανανεωμένη όψη!

Όταν πρωτογνωριστήκαμε σου είχα πει αν θυμάσαι, εκεί έξω ότι εγώ μπορώ να σε κάνω να μη χάσεις τη νιότη σου και να βλέπεις με άλλα μάτια τις ομορφιές και τις δυσκολίες της ζωής.

Δεν με πίστεψες, έφυγες και με απέφευγες συνεχώς.

Σήμερα ήρθες και μιλήσαμε και μόνος σου πλέον καταλαβαίνεις τι έχασες όλα αυτά τα χρόνια. Αν δεν μιλούσαμε σήμερα, δεν θα είχες την δυνατότητα να δεις τα «παραδείσια παιχνίδια» των Αγγέλων με τον εγγονό σου. Επίσης δεν θα είχες δει τη δική σου αναγέννηση και το Άκτιστο Φώς του Κυρίου.

Βλέπεις γύρω σου όλα αυτά τα σκορπισμένα μεταλλικά λέπια που έφυγαν από πάνω σου και τώρα δεν καμπουριάζεις από το βάρος και περπατάς ως «ευθυτενής νεανίας»;

Εάν μετρήσεις όλα αυτά τα λέπια, είναι τόσα, όσα και τα χρόνια από τότε που με γνώρισες και έφυγες μακριά μου. Σε έψαχνα όλα αυτά τα χρόνια γιατί πάντα σ’ αγαπούσα. Προσπαθούσα τότε με κάθε τρόπο να σου δείξω, αλλά εσύ δεν με πίστευες. Αυτά, λοιπόν, τα λέπια έχουν το καθένα τόσο βάρος που σε έφεραν σε σημείο ψυχικής τύφλωσης και να μη σε αφήνουν να δεις την αλήθεια.

Από ντροπή, είχα το κεφάλι μου κάτω και δεν μπορούσα να τη δω στα μάτια.

Ένιωθα, όμως, τόσο ανανεωμένος απ’ όλη αυτή την κατάσταση, αλλά και μετανιωμένος που άφησα όλα τα προηγούμενα χρόνια να περάσουν και να φορτώνομαι τα διάφορα και ασήκωτα βάρη.

Γύρισα τολμώντας να την κοιτάξω στα μάτια και της είπα:

-Ποτέ δεν σε ρώτησα ποιο είναι το όνομα σου, πέρασαν τόσα χρόνια από την πρώτη μας γνωριμία, μετέπειτα σε έφερνα στη σκέψη μου για λίγο διάστημα, μέχρι που σε ξέχασα εντελώς. Σήμερα συναντηθήκαμε κατά παράξενο τρόπο. Τουλάχιστον πες μου το όνομά σου.

-Θα σου το πω. Λυπάμαι που θα το μάθεις τώρα, συνάμα χαίρομαι που το μαθαίνεις σήμερα, γιατί ποτέ δεν είναι αργά …  Ακόμα και την «Ενδεκάτην» έχεις χρόνο. Μάθε, λοιπόν, ότι είμαι η

«ΙΕΡΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ».

eksomologisi

Είναι πλέον αργά;

paidi kai aggeloi

(συνέχεια από το προηγούμενο)

Όταν ένα καλοκαιρινό απόγευμα Σαββάτου έβγαλα τον δεκατεσσάρων μηνών εγγονό μου βόλτα, φτάσαμε στην περίβολο της εκκλησίας και ένιωσα την ανάγκη για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια να ανάψω ένα κεράκι …

Ξαφνικά μπροστά μου εμφανίστηκε, εκείνη η παλαιά μου γνώριμη και το πιο σπουδαίο; Διατηρούσε εκείνη τη δροσερή ομορφιά που είχε όταν τη πρωτογνώρισα και αυτό που μου φάνηκε τόσο παράξενο …  ήταν νέα όπως τότε!

-Εσύ; Της λέω!

-Ναι, μου απαντά με το ίδιο χαμόγελο και ιλαρότητα, σαν να μη πέρασε ημέρα από τότε.

-Μα πως είναι δυνατόν να παραμείνεις ίδια, ενώ εγώ άλλαξα τόσο πολύ και αισθάνομαι βαρύς, που πέρα από τα χρόνια που έχω φορτωθεί, νιώθω να έχω και αλλά πολλά ασήκωτα φορτία. Πες μου, λοιπόν, πώς τα κατάφερες να παραμείνεις έτσι όπως τότε;

-Αν με είχες ακούσει εκείνα τα χρόνια που πρωτογνωριστήκαμε, σήμερα θα είχες μια διαφορετική νιότη και θα έβλεπες με διαφορετικά μάτια.

-Κρίμα, τώρα πλέον είναι αργά … στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτη!

-Ποτέ δεν είναι αργά, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει στον Κατηχητικό του λόγο «…Εί τις εις μόνην έφθασεν την ενδεκάτην, μη φοβηθή την βραδύτητα. Φιλότιμος γάρ ών ο Δεσπότης,δέχεται τον έσχατον καθάπερ και τον πρώτον. αναπαύει τον της ενδεκάτης, ως τον εργασάμενον από της πρώτης…»

-Γι’ αυτό, λοιπόν, έλα μέσα να μιλήσουμε, σίγουρα θα έχουμε να πούμε πολλά για σένα.

-Να αφήσω τον εγγονό μου σπίτι και επιστρέφω αμέσως.

-Πάλι πρόφαση; Δεν κατάλαβες τόσα χρόνια ότι οι προφάσεις είναι εμπόδιο να προχωρήσουμε μπροστά; Δεν θα επιστρέψεις, δεν σε πιέζω, αλλά αν θέλεις έλα τώρα και ο εγγονός σου δεν είναι εμπόδιο.

Μάλλον είχε καταλάβει τις σκέψεις μου, γιατί μια ακόμη φορά ήθελα να φύγω … μακριά.

Δεν κατάλαβα πως βρέθηκα μέσα, καθίσαμε αντικριστά. Δεν ήξερα τι να πω και βρισκόμουν σε αμηχανία.

Έβλεπε την αμηχανία μου αυτή και με βοήθησε με έναν μοναδικό τρόπο να βγω από τη δύσκολη αυτή στιγμή.

Μιλούσαμε, ίσως ώρες, δεν ξέρω πόσος χρόνος πέρασε. Για πρώτη φορά ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω σ’ άλλον για όλη μου τη ζωή και χωρίς να καταλάβω έτρεχαν δάκρυα ασταμάτητα και έπεσα στα γόνατα και το κεφάλι μου ήταν κάτω στο δάπεδο μέσα στις παλάμες των χεριών μου.

Κάποια στιγμή, δεν ξέρω μετά πόση ώρα όπως είπα και πριν, άρχισα σιγά σιγά να σηκώνομαι και άκουγα κάτι παράξενους θορύβους, όσο σηκωνόμουν τόσο και οι θόρυβοι μεγάλωναν. Κοίταξα παράξενα γύρω μου και έβλεπα κάτι σαν βαριά μεταλλικά σκουριασμένα λέπια να ξεκολλούν από πάνω μου και πέφτοντας κάτω έκαναν τρομακτικό θόρυβο.

Ακούγοντας τους θορύβους αυτούς, συνειδητοποίησα ότι είχα μαζί μου τον εγγονό και δεν τον έβλεπα γύρω μου. Ρώτησα ξαφνιασμένος, που μπορεί να βρίσκεται.

Με καθησύχασε και με έπιασε το χέρι τραβώντας με προς την πόρτα και μου λέει «Εδώ είναι ο εγγονός σου!».

Κοίταζα προς τον άμβωνα του ναού και είδα Αγγέλους να παίζουν με τον μικρό εγγονό μου. Έκαναν ένα παράξενο φτερούγισμα γύρω του και γελούσε. Τον ανέβαζαν ένας ένας στον άμβωνα και τον κατέβαζαν.

Γύρισα το βλέμμα μου μετά προς το κέντρο του ναού και είδα άλλους Αγγέλους να έχουν ένα άλλο μικρό παιδάκι και να τον οδηγούν με χαρές προς την ωραία πύλη, η οποία ήταν τόσο φωτεινή που δεν μπορούσα να δω και να αντικρίσω τι ήταν εκεί.

Ρώτησα ποιο ήταν το παιδάκι αυτό που περιτριγυρίζεται από Αγγέλους.

(συνεχίζεται)

Η ομορφιά της αλληγορίας

kseno-1

Στα χρόνια της περιπλάνησης μου, κατά την εφηβική περίοδο, γνώρισα την ομορφότερη των χρόνων εκείνων.
Όμως, προσπαθούσα με κάθε τρόπο να την αποφύγω βρίσκοντας προφάσεις … δηλαδή «προφάσεις εν αμαρτίαις»!
Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγες οι φορές που μπήκα στον πειρασμό να την πλησιάσω. Φοβόμουν και κυρίως ντρεπόμουν πάρα πολύ. Δεν ήξερα αν την πλησίαζα τι να της πω ή πώς να αρχίσω να της μιλώ. Επίσης, σκεφτόμουν το μετά … τι θα σκεφτόταν για μένα;
Έτσι προσπαθούσα με κάθε τρόπο, όσες φορές μας έφερνε ο δρόμος να συναντηθούμε, να την αποφύγω.
Συνέχισα για κάποια χρόνια ακόμη να την αποφεύγω και άλλαζα σοκάκια όπου πίστευα ότι υπήρχε η πιθανότητα να την βρω μπροστά μου, ώσπου τελικά έχασα εντελώς τα ίχνη της.
Αραιά και που την έφερνα στη μνήμη μου. Βλέπετε, ήταν δύσκολο να ξεχαστεί τέτοια νιότη γεμάτη από δροσιά και ομορφιά.
Πέρασαν τα χρόνια, έκανα οικογένεια και απέκτησα δύο παιδιά. Έτσι τελικά την έβγαλα από τη μνήμη μου.
Στα εξήντα μου χρόνια έγινα πρόγονος-παππούς, από τη μεγάλη μου κόρη.
Ένιωθα ευτυχισμένος … έτσι τουλάχιστον πίστευα. Σίγουρα δεν είναι και λίγο να γίνεσαι πρόγονος, άλλωστε τι πιο φυσικό απ’ αυτό! Εκεί όμως που πίστευα ότι είμαι ευτυχής, ερχόταν στιγμές που ένιωθα να χάνομαι … βυθιζόμουν στις σκέψεις και έκανα μέρες να συνέλθω.
Όλοι έχουμε κάτι να μας βασανίζει, ή καλύτερα αν όχι όλοι, οι περισσότεροι.
Έτσι κι εμένα υπήρχε κάτι να με βασανίζει. Όταν γεννήθηκε ο εγγονός μου, σκέφτηκα τον κύκλο της ζωής. Γεννιέσαι και μεγαλώνεις παλεύοντας να επιβιώσεις μέσα από τις τρικυμίες και θαλασσοταραχές της ζωής.
Φεύγει η νιότη και σιγά σιγά οδεύεις προς την δύση της ζωής σου. Όταν γεννήθηκε ο εγγονός μου, εκεί που με έπιασε η συγκίνηση και ένιωσα συγκίνηση για το γεγονός αυτό, κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και συνειδητοποίησα ότι το γήρας άρχισε να σκιάζει το πρόσωπο μου και ένιωσα βαρύς , μην εννοώντας τα κιλά μου.
Ήρθε ξαφνικά στη μνήμη μου, μια φράση από παλαιά γνώριμη της νιότης … «Άφησε με να σε πλησιάσω κι εγώ θα σε κάνω να αισθάνεσαι πάντα ξανανιωμένος»!
Τι να εννοούσε άραγε; Τώρα δηλαδή πώς θα ήμουν;
Αυτές οι σκέψεις με βασάνιζαν και ίσως μετάνιωνα που δεν είχα ενδώσει τότε, κατά τους χρόνους της εφηβείας μου. Όταν είσαι έφηβος, ο αυθορμητισμός δεν σε αφήνει να σκεφθείς καθαρά μεγαλώνοντας επανέρχονται στην επιφάνεια τα προβληματικά σημεία της παιδικής σου ηλικίας και αν δεν τα λύσεις σε ακολουθούν σ’ όλη σου τη ζωή σου μέχρι να πάρεις την απόφαση να τα λύσεις.
Στην εφηβεία τη μια στιγμή νιώθεις ανεξάρτητος και με πλήρη αυτοπεποίθηση και την επόμενη στιγμή νιώθεις γεμάτος αβεβαιότητα και ψάχνεις να βρεις ενθάρρυνση και συμπαράσταση. Εκεί που νιώθεις ενήλικας, ξαφνικά την άλλη στιγμή νιώθεις παιδί.

Αν είχα πάρει, λοιπόν, την απόφαση τότε, ίσως θα είχα βοηθηθεί να λύσω τα άλυτα.

Ο καθρέφτης με έκανε να σκεφτώ πολλά και να λυπηθώ για κάποια πράγματα που έκανα ή δεν έκανα.
Έβλεπα τον εαυτό μου γερασμένο και ο «Νόστος» στα χρόνια της νιότης με έκανε να αναζητώ αυτήν που τότε απέφευγα συνεχώς.

(συνεχίζεται)

Αποφθέγματα Γέροντος Γρηγορίου Δανιηλίδη (1932-2016)

 

Γέρων Γρηγόριος Δανιηλίδης - έργο Κ. Ξενόπουλου

Γέρων Γρηγόριος Δανιηλίδης – έργο Κ. Ξενόπουλου

…Έζησα την ζωήν αυτήν, επειδή αυτά που μου έλεγαν οι Γέροντες ήθελα να τα κάνω, και σε λίγο κλείνω εβδομήντα χρόνια στο Άγιον Όρος, και εάν πεθάνω εβδομήντα φορές, εάν έχω το δικαίωμα να αναστηθώ και να εκλέξω βίο, πάλι τον ίδιο βίο θα εκλέξω, πάλι την ίδια ζωή. Τόσο την αγάπησα, την ηράσθην δηλαδή πολύ την ζωή αυτή. Όχι ότι εκεί βέβαια περάσαμε ρόδινα, εκεί φάγαμε όλα τα βράχια για να φτιάξουμε αυτό που υπάρχει τώρα, το μονύδριο, το Ησυχαστήριο, αλλά όταν είναι κανείς εσωτερικός αναπαυμένος, δεν του φαίνονται αυτά δύσκολα καθόλου, με όλα προάγεται.

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον

…Συνήθεια είναι σε όλους τους θεσμούς, όταν γίνεται εξοικείωσις, να πέφτει κανείς απο το ύψος του. Γι αυτό θα πρέπει με τι όρεξη, με τι επιθυμία ήρθαμε στο δρόμο αυτό στην τάξη αυτή, στο πολίτευμα αυτό, στην αγγελική αυτή ζωή, πως ξεκινήσαμε, με τι ζήλο, με τι προθυμία, με τι ανωτερότητα, αυτό να το έχουμε μέχρι τελευταίας αναπνοής.

εί τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος.

εί τις θέλει πρώτος είναι, έσται πάντων έσχατος και πάντων διάκονος.

…Ο μοναχός προοδεύει όταν δύο τινά φυλάξει στη ζωή του, κάθε μέρα όταν ξημερώνει να λέμε στον εαυτό μας, «Πάτερ μήπως είναι η τελευταία σου μέρα σήμερα αυτή, είσαι έτοιμος, έχεις τα κατάστιχά σου καθαρά, τα έχεις ξοφλημένα όλα; Είσαι έτοιμος να πας να δώσεις λόγο στην άλλη ζωή, στο Θεό μπροστά;» … Αν θυμόμαστε την κόλαση, δε θα πέσουμε στην κόλαση.

…Όπως το έχω πει άλλοτε, η καλογερική είναι και πολύ εύκολη, πάρα πολύ εύκολη, εις τους θέλοντας, αλλά και πολύ δύσκολη εις τους μη θέλοντας. Όταν λες το ευλόγησον και το νάναι ευλογημένο, στο περιβάλλον σου, στο γέροντά σου, στη γερόντισσά σου, είναι όλα χαριτωμένα, και χωρίς να θέλεις χαίρεσαι και αγάλλεσαι και έχεις μέσα σου τη χάρη του Θεού. Αν όμως προβάλεις το αντίθετο, το εγώ δηλαδή, τότε ανατρέπονται όλα, και δεν μπορείς να βρεις άκρη, κι εσύ ταλαιπωρείσαι και στο μέρος που είσαι στους ανθρώπους που είσαι κι αυτούς τους αναστατώνεις και ταλαιπωρούνται. Ενώ όπως έχουμε εμείς το λεξιλόγιο το καλογερικό, «ευλόγησον και νάναι ευλογημένο» αυτές τις χαριτωμένες λέξεις αν τις λέμε, τότε όλα βαδίζουν θεάρεστα και σωστά. Όταν κάνουμε έτσι είναι εύκολη η ζωή.

Αινείτε αυτόν, πάντες οι άγγελοι Αυτού.

Αινείτε αυτόν, πάντες οι άγγελοι Αυτού.

…Κάθε πράγμα που πολεμείται είναι απο τον Θεόν, άμα το σωστό δεν πολεμηθεί, δεν είναι σωστό.

…Ένα είναι το γεγονός, ότι εγκυμονούν απρόβλεπτες καταστάσεις και για να τις ξεπεράσουμε αυτό που πρέπει να έχουμε είναι μετάνοια και προσευχή, τίποτε άλλο. Διότι σαν έθνος και σαν άτομα φίλους δεν έχουμε, γειτόνους δεν έχουμε, είμεθα κρεμάμενοι επί ξύλου ξηρού, γι αυτό ένα που θα μας σώσει όπως έσωσε και τον Λωτ, είναι η μετάνοια και η καλή ζωή που θα έχουμε, αρρήτω τρόπω ο Θεός μπορεί να μας σώσει και να μας φυλάξει, και σαν άτομα και σαν σύνολο.

4

Επίσκεψη στον Μυλοπόταμο

b-1

17 Οκτωβρίου 2016. Επίσκεψη στο Κάθισμα του Αγίου Ευσταθίου στον Μυλοπόταμο. Το κελί βρίσκεται στην Βόρεια πλευρά του Αγίου Όρους μετά την Ιερά Μονή Ιβήρων με κατεύθυνση προς την Μεγίστη Λαύρα, εξάρτημα της οποίας είναι το κελί.

Ο παλαιός πύργος στέκει επιβλητικός στους καραβοκύρηδες και τους ψαράδες που περνούν από εκεί. Αντιγράφοντας από το εξαιρετικό site του Μυλοποτάμου: «Περισσότερα από χίλια χρόνια, από τον καιρό του Αγίου Αθανασίου, ο Μυλοπόταμος με τα σταφύλια των αμπελώνων του παράγει νάματα πολλαπλώς ευλογημένα, τόσον χάριν μεταλήψεως όσον και χάριν ευφράνσεως εν γένει. Στο θαυμαστό αυτό και άγιο τόπο εγκλιματίζονται και ευδοκιμούν ποικιλίες πολλές, με τον κόπο των ανθρώπινων χεριών. Τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του τόπου προείδε άλλωστε ο Άγιος Αθανάσιος, γι αυτό και όρισε, εκτός από αμπελώνας, ο Μυλοπόταμος να είναι και χώρος ανάπαυσης και ανασυγκρότησης των μοναχών.»

Ο αγιογράφος Κωνσταντίνος Ξενόπουλος με μια ομάδα που αποτελούνταν από τρεις Αυστριακούς πολιτικούς και έναν ομογενή της Γερμανίας που δραστηριοποιείται στην Φραγκφούρτη στον πολιτικό χώρο ήταν οι επισκέπτες του γέροντα Επιφάνιου τον Οκτώβρη. Απόλαυσαν την άψογη φιλοξενεία του γέροντος Επιφανίου και της συνοδείας του.

Οι ξένοι πολιτικοί ενθουσιασμένοι από την φιλοξενία, την τοποθεσία, την μαγειρική και την ποιότητα του Μυλοποταμινού οίνου, έκαναν την σκέψη να οργανώσουν κάτι πολύ σημαντικό: «Εβδομάδα Αγίου Όρους».

Η ομάδα παρακολούθησε τις ακολουθίες στον μικρό κατανυκτικό ναΐσκο και για κάποιους αυτό ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία! Το βράδυ ο ήχος των κυμάτων που ξεσπούσαν στα βράχια ακριβώς κάτω από το ησυχαστήριο θύμιζε στους επισκέπτες την κατάσταση της ψυχής που βρίσκει στο Άγιον Όρος ένα ασφαλές λιμάνι για να ξεκουραστεί.

img_3740-1

Στο έργο που παρουσιάζεται εδώ, ο πατήρ Επιφάνιος έχει φιλοτεχνηθεί όπως είναι γνωστός στους περισσότερους, ως αρχιμάγειρας του Αγίου Όρους. Προτάσσει τα χέρια του που κρατούν τον ταβά με τα ψάρια και την πεντανόστιμη νηστίσιμη σάλτσα. Τα γελαστά, φωτεινά του μάτια μιλάνε για την αγάπη με την οποία προσφέρει όλα τα γεύματα που ετοιμάζει. Στο έξεργο στο πάνω και δεξί μέρος του έργου εικονίζεται ο Μυλοπόταμος, όπως τον βλέπει ο επισκέπτης απο την θάλασσα.

a-1c-1d-1e-1f-1

Με την άδεια του πινέλου

img_3754Με χρωματική παλέτα φυσικών αποχρώσεων ο γέροντας Παΐσιος γίνεται αμέσως αντιληπτός. Μια ζωγραφική σύνθεση με υπογραφή – κάτω, δεξιά, Κ. Ξενόπουλος – απαντά στους θεατές που στέκονται και την κοιτάζουν.

Ο Άρχοντας Αγιογράφος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας παρουσίασε ένα νέο έργο που φέρει αγιορείτικη παράδοση, γνώση, ποιότητα αλλά και έκφραση του ανήσυχου πνεύματός του.

Το έργο αυτό μιλάει σε αυτούς που ακούνε αυτά που έχει να τους πει, να τους δείξει, ζωγραφίζοντας. Με στοιχεία κλασσικής ζωγραφικής δεμένα με λαϊκότροπη βυζαντινή – χαρακτηριστικό γνώρισμα του καλλιτέχνη – πρόκειται για έργο φιλοτεχνημένο με αυγοτέμπερα πάνω σε ξύλο.

Στα 30 χρόνια που ζει και εργάζεται εκτός του Αγίου Όρους όπου έζησε ως μαθητής και καθηγητής, ο Κωνσταντίνος Ξενόπουλος δεν σταματά να αναπαράγει στιγμές, βιώματα, εμπειρίες και ανησυχίες που σχετίζονται άμεσα με το Περιβόλι της Παναγίας.

Ο Άγιος Παΐσιος, πλέκει κομποσχοίνι έξω από το καλύβι που έφτιαξε ο ίδιος με απλά υλικά. Το καλύβι βρίσκεται δίπλα στο κελί των Αρχαγγέλων σε περιοχή της Ι.Μ. Ιβήρων.  Ο καλλιτέχνης επέλεξε να εικονίσει τον Άγιο σε πολύ μεγαλύτερη ηλικία απ’ αυτήν που είχε όταν ζούσε στο καλύβι αυτό. Η τέχνη όμως του το επιτρέπει. Όπως και του επιτρέπει να ονειρεύεται και να αναπολεί, να φτιάχνει με το πινέλο του φτερά και να πετά σε αγαπημένους τόπους και καταστάσεις.

Το εργαστήριο Αγιογραφίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ.

Το εργαστήριο Αγιογραφίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. ξεκίνησε τη λειτουργία του επί κοσμητείας του καθηγητή κ. Σωτ. Βαρναλίδη, κατά το έτος 1999.

1

Την διδασκαλία του εργαστηρίου Αγιογραφίας ανέλαβε, μετά από πρόταση της Κοσμητείας ο αγιογράφος κ. Κωνσταντίνος Ξενόπουλος.

3

Από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον των φοιτητών ήταν πολύ μεγάλο. Συμμετείχαν φοιτητές και από τα δύο τμήματα της Θεολογικής Σχολής (Θεολογίας και Ποιμαντικής και Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας) όσο και άλλων Σχολών.  Ο μεγάλος αριθμός προσέλευσης των φοιτητών δικαιολογεί και το γεγονός ότι τα μαθήματα πραγματοποιούνταν τρεις φορές την εβδομάδα.

IMG_4902.JPG

Από το 2001, το μάθημα της Αγιογραφίας εντάχθηκε στον Τομέα Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης, ως επιλεγόμενο μάθημα, με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Μαρία Καζαμία – Τσέρνου. Τη διδασκαλία του μαθήματος συνέχισε ο κ. Ξενόπουλος, ως εξωτερικός συνεργάτης.

img_5441img_5423img_4587img_5492

Το μάθημα μπορούν να το επιλέξουν οι φοιτητές και στα δύο εξάμηνα (χειμερινό και εαρινό). Αρκετοί ήταν αυτοί που είχαν έφεση στην τέχνη και  συνέχισαν και πέραν των δύο εξαμήνων.

Στα πλαίσια του μαθήματος οι φοιτητές έχουν την χαρά να γνωρίσουν τη Βυζαντινή Τέχνη από τον έμπειρο διδάσκαλο κ. Κωνσταντίνο Ξενόπουλο. Με πολύτιμο βοηθό το εγχειρίδιο του ιδίου, Κόπος καιvivlio-kopos-kai-spoudiΣπουδή, και με την μέθοδο της προσωπικής διδασκαλίας, οι φοιτητές που θα βρεθούν στο εργαστήριο Αγιογραφίας , είναι σε θέση να ολοκληρώσουν μία εικόνα , κατά τα Βυζαντινά πρότυπα αγιογραφίας, μέσα σε ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο. Επίσης, όσοι έχουν έφεση στη ζωγραφική έχουν την ευκαιρία να ασχοληθούν και με άλλα θέματα λαϊκότροπης ζωγραφικής, όπως πορτραίτα ή σκηνές από την καθημερινότητα των μοναχών του Αγίου Όρους.

Σε όλα αυτά τα έτη λειτουργίας του εργαστηρίου Αγιογραφίας έχουν πραγματοποιηθεί εκθέσεις, στις οποίες συμμετείχαν και οι φοιτητές με έργα τους , τόσο στη Θεσσαλονίκη , όσο και στο εξωτερικό ( Αυστρία και Γερμανία). Πολλοί είναι , επίσης, οι μαθητές του εργαστηρίου, οι οποίοι μετά το πέρας των σπουδών τους ασχολήθηκαν επαγγελματικά με την Αγιογραφία, δημιουργώντας ακόμα και δικές τους σχολές κι έχοντας πλήθος μαθητών.

img_5409img_5665

Σήμερα το μάθημα συνεχίζεται με υπεύθυνη καθηγήτρια την κ. Γλ. Χατζούλη, η οποία ανέλαβε τον Τομέα Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης από το Σεπτέμβριο του 2016.

 

Κοπή πίτας Συλλόγου Αποφοίτων Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αγίου Όρους

Όπως συνηθίζουν όλα αυτά τα χρόνια, σαν μια οικογένεια που την συνδέουν κοινές καταβολές, έκοψαν την Βασιλόπιτα για το 2017 οι απόφοιτοι της Αθωνιάδας. Ιερωμένοι, αγιογράφοι, ψάλτες, ελεύθεροι επαγγελματίες και πολλοί άλλοι, παλιοί και νέοι, συμμετείχαν στην μικρή συνεστίαση που έγινε στην Ιερά Μονή Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης την Κυριακή 15 Ιανουαρίου στις 5:30 μ.μ.
Την πιτα ευλόγησε ο πρων διευθυντής της Εκκλησιαστικης Σχολης Κατερίνης πανοσιολογιώτατος Αρχιμ. π. Γερβασιος Κούτσουρας ενώ στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο διευθυντής της Αθωνιάδος Σχολής κ. Δημάκης.
Σε κλίμα χαράς και εγκάρδιας επικοινωνίας, ξεκίνησε η πρώτη για το 2017 επίσημη συνάντηση, με τον πρόεδρο του συλλόγου Άρχοντα Αγιογράφο του Πατριρχείου Αλεξανδρείας κ. Κωνσταντίνο Ξενόπουλο να κόβει την πίτα, και το πρώτο κομμάτι να το δίνει τον καθοδηγούμενο της Ιερας Μονής Αγίας Θεοδώρας π. Βαρναβα., ενώ μελωδικοί ψάλτες στόλισαν με την σύντομη ακολουθία των Αγίων της Αθωνιάδος Σχολής. Δύο ήταν τα φλουριά: το πρώτο κέρδισε ο αντιπρόεδρος του συλλόγου ο μουσικοδιδασκαλος κ. Ι. Χασανίδης και το δεύτερο ο κ. Γ. Γιαρισκάνης μέλος του συμβουλίου.
Το χιούμορ φώτισε το κλίμα της συνάντησης και όλοι ευχήθηκαν του χρόνου να είναι περισσότεροι οι συμμετέχοντες στην κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας. Εν αναμονή των νέων δραστηριοτήτων του Συλλόγου, ευχόμαστε καλή, ευλογημένη και δημιουργική νέα χρονιά!

img_1478

img_1398img_1477img_1463

Πρωτοχρονιάτικη Συνάντηση στο Οικ. Πατριαρχείο

Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου στις 11:00 το πρωί ήταν προγραμματισμένη η συνάντηση του Κων/νου Ξενόπουλου και του υιού του Χρυσόστομου με τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο στο Φανάρι.

15934790_1423874877631216_394947755_n

Η συνάντηση έγινε σε εγκάρδιο, ευχάριστο και γεμάτο χαρά κλίμα. Ο Οικ. Πατριάρχης συνεχάρη τον Χρυσόστομο για την πρόοδο του και την διάδοχη κατάσταση που με ευθύνη αναλαμβάνει ενώ ανανέωσε την πρόσκληση και για επόμενη επίσκεψη. Το μεσημέρι, καλεσμένοι του Παναγιωτάτου πατέρας και υιός Ξενόπουλος παρακάθησαν στην πατριαρχική τράπεζα. Μετά το γεύμα ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κάλεσε πάλι στο γραφείο του τον κ. Ξενόπουλο και του έδωσε ένα ως δώρο σημαντικό ενθύμιο της συνάντησης αυτής. Η Πόλη δεν κινδυνεύει όσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης βρίσκεται εκεί! Καλή Χρονιά και ευλογημένη!