Η αξιοπρέπεια ενός πινέλου

unnamed

Όπως και τα άλλα πινέλα, έτσι κι εμένα με απέκοψαν από τον βασικό μου κορμό. Δεν ήμουν τίποτε άλλο, παρά ένα μικρό και απέριττο κλαδάκι, σε μια κρανιά επάνω. Μαζί με μένα και άλλα κλαδάκια είχαν την ίδια τύχη.

Μας απέκοψαν παρά τη θέλησή μας, και με την κατάλληλη φροντίδα του ερασιτέχνη υλοτόμου, ποιός το περίμενε, γίναμε από παρακλάδια βασικός κορμός ή καλύτερα βασικό στέλεχος· μας έκαναν πινέλα. Ήμαστε έξι στον αριθμό, που για λίγο διάστημα μείναμε μαζί στον ίδιο χώρο, ώσπου μια μέρα κάποιος έκανε επιλογή μεταξύ ημών και χάλασε την ησυχία μας. Διάλεξε τα τέσσερα από εμάς και μείναμε τα δύο, όχι όμως για πολύ.

Κάποτε ήλθε ένας μοναχός από το Άγιον Όρος, που δίδασκε αγιογραφία και με πήρε μαζί με κάποια άλλα πινέλα, από άλλη όμως παρέα. Το άλλο έμεινε μόνο του το κακόμοιρο· μέχρι σήμερα δεν μπόρεσα να μάθω τί απέγινε, όχι μόνο αυτό, αλλά και τα υπόλοιπα της παρέας μου.

Ο μοναχός, που είχε μια ασκητική μορφή με λίγα και αραιά γένια στο πρόσωπό του, με παρέδωσε σ’ έναν μαθητευόμενο αγιογράφο στην Αθωνιάδα, που βρίσκεται στη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα· την ονομάζουν και Σεράϊ, ίσως για το μέγεθός της.

-Πάρε αυτό, είπε στον μικρό μαθητή, και θα σε βοηθήσει όσο δε φαντάζεσαι.

Λες κι εγώ ήμουν σε θέση να το κάνω, αφού καλά καλά δεν είχα καταλάβει με τί ακριβώς θα ασχοληθώ. Το σίγουρο ήταν ότι άρχιζε για μένα μια καινούργια και συγχρόνως μεγάλη σελίδα, που με έκανε να σκεφθώ αμέσως τον ύμνο του βασιλέα Δαβίδ «… πάντα εν Σοφία εποίησας».

Ήξερα βέβαια πώς κάποια στιγμή θα συναντηθώ με τα χρώματα, ότι θα ανακατευτώ μ’ αυτά· εκείνο που δεν γνώριζα όμως ήταν με ποιό είδος χρωμάτων θα ασχοληθώ και ποιά τέχνη θα ακολουθήσω.

Κωνσταντίνος Ξενόπουλος

Advertisements

One thought on “Η αξιοπρέπεια ενός πινέλου

  1. Πρόκειται για την πρωτότυπη αυτοβιογραφία του πινέλου ενός νεαρού μαθητευόμενου στην αγιογραφική τέχνη και τεχνική. Μέσα από την ενδιαφέρουσα αφήγηση του πινέλου αποκτούμε διττή εποπτεία τόσο των βημάτων που ακολούθησε ο νεαρός μαθητής και το πινέλο του, προκειμένου να κατακτήσουν τη γνώση της αγιογραφίας, όσο και της ίδιας της διδασκαλίας της Βυζαντινής τέχνης.
    Τελικά, το πινέλο λειτουργεί ως το alter ego του ίδιου του συγγραφέα. Μέσα από την αυτοβιογραφική πορεία του πινέλου και του ιδιοκτήτη του απολαμβάνουμε ένα ευχάριστο μάθημα αγιογραφίας με τον απαράμιλλο τρόπο που μόνο ο κ. Ξενόπουλος γνωρίζει να προσφέρει. Μέσα από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό- σήμα κατατεθέν του συγγραφέα- με αγάπη για την τέχνη και τη δημιουργία παρακολουθούμε τα πρώτα βήματα του ίδιου στην Αθωνιάδα. Έτσι, καταφέρνει να μας μυήσει στην τέχνη του, χωρίς να διστάσει να μας αποκαλύψει τα μυστικά του, σε αντίθεση με τη μυστικοπαθή και μικρόψυχη αντιμετώπιση που βίωσε ο ίδιος το πρώτο καλοκαίρι του στο Όρος, όταν αντί να αξιοποιήσουν το έμφυτο ταλέντο του στην αγιογραφία, προτίμησαν να τον μυήσουν στον τομέα της κηπουρικής!
    Τελικά, το βιβλίο Η αξιοπρέπεια ενός πινέλου αποκαλύπτει εναργέστατα την αξιοπρέπεια του φέροντα το πινέλο, του Άρχοντα εικονογράφου Κωνσταντίνου Ξενόπουλου.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s