Στοιχεία από την πνευματική βιογραφία του οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου (Α΄μέρος)

υπό του Ιερομονάχου Παϊσίου Αγιορείτου, 

πνευματικού Ιεράς Μονής Αγίου Ιλαρίωνος

Είναι αλήθεια ότι όσα και να γράψει κανείς για τον Γέροντα θα είναι λίγα· γιατί πραγματικά ήταν ανεξάντλητος ο Πατήρ (ο Άγιος πλέον Παΐσιος). Και πάλι αυτά που γνωρίσουμε είναι πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που έκρυβε, διότι ο πνευματικός του πλούτος μας είναι εν πολλοίς άγνωστος. Ακόμη και αυτά που υπέπεσαν στην αντίληψή μας, είναι είτε διότι η χάρις του Θεού τον πρόδιδε, είτε διότι ο ίδιος από πολλή αγάπη ταπεινά ας φανέρωνε, για να ωφεληθούμε και εμείς κάνοντας έτσι πνευματική ελεημοσύνη.

Γέρων Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Γέρων Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Τι πρώτο και τι δεύτερο να σημειώσει κανείς! Εισήλθε στο στάδιο των αρετών με γενναία και νεανική ψυχή και εισήλθαν όλες οι αρετές μέσα του, δίδοντας όμως τα πρωτεία στην ταπείνωση και την αγάπη. Έδωκεν τον εαυτό του εκουσίως εις πάσαν κακοπάθειαν. Αγωνίσθηκε από την αυγή της νεότητός του εώς την δύση του γήρατός του με τον ίδιο ζήλο διατηρώντας άσβεστη την λαμπάδα. Έμπλεως η ζωή του από θεία γεγονότα. Πτωχός και ακτήμων από πάθη και υλικά αγαθά· πλούσιος όμως από αγάπη και χαρίσματα πνευματικά. Ισάγγελος ο βίος του και οι λόγοι του πλήρεις χάριτος αποπνέουν άρωμα πνευματικό. Αυτό το άρωμα και αυτή η ευωδία ξεχύθηκε από μέσα προς τα έξω, και σκόρπισε παντού, και την οσφράνθηκαν όχι μόνο στο Άγιο Όρος, αλλά και σε όλη την Ελλάδα· απλώθηκε και πέραν από αυτής. Γι’ αυτό και έτρεχαν οι πάντες εις την οσμήν τούτου του μύρου· να μεταλάβουν λίγο και να μυρίσουν και αυτοί, ν’ αλλάξει η ζωή τους.

Ταιριάζει εδώ να επαναλάβουμε το του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου: «Ὦ, Ὦ πάτερ, τίς σέ ἰδών οὐκ ἠγάπηκεν, ἤ τίς συντυχῶν σοι οὐ γεγλύκανται;»!

Είχε δίκαιο, λοιπόν, ο παπα-Τύχων, που τον αποκαλούσε «γλυκό Παΐσιο», και όλοι βέβαια γεύθηκαν της γλυκύτητος αυτής, αναλόγως ο καθένας με τη διάθεσή του.

Απολυτίκιο του Αγίου Παϊσίου ποιηθέν από τον Κωνσταντίνο Ξενόπουλο

Απολυτίκιο του Αγίου Παϊσίου
ποιηθέν από τον Κωνσταντίνο Ξενόπουλο

Ελάχιστα πράγματα είχε στο κελλί του ασυγκρίτως λιγότερα στο Σινά. Και τα είχε όμορφα τακτοποιημένα και απλά, καθώς και ο ίδιος ήταν πολύ απλός. Κάποτε έχοντας προ των οφθαλμών του την εικόνα της πτωχείας αυτής έλεγε: «Πῶς μέ ἀναπαύει ἡ εἰκόνα αὐτή!». Πάντα πενίας γέροντα. «Ὦ πενία πλούτου πάροχε» θα έλεγε ο Άγ. Χρυσόστομος. Και η τράπεζα του πολύ λιτή, δίχως τραπέζια και καρέκλες. Ένα τσάι συνήθως με λίγο παξιμάδι, σπανίως δε και κάτι περισσότερο. Την επεσκίαζαν όμως Άγιοι Άγγελοι και ο Δεσπότης αυτών. Πλούσια όμως χόρταινε τα παιδιά του και τους επισκέπτες του με την άφθονη αγάπη και τον υπέρ μέλι και κηρίον λόγο του. Ω, πόση ανάπαυση αισθάνονταν οι άνθρωποι κοντά του! Όλοι κατέβαιναν προβληματισμένοι και πεφορτισμένοι και επέστρεφαν χαρούμενοι και ανάλαφροι κατά το ψαλμικόν: «Πορευόμενοι ἐπορεύοντο καί ἔκλαιον, ἐρχόμενοι δέ ἤρχοντο ἐν ἀγαλλιάσει» (ψαλμ. 125,6). Τι χάρισμα και αυτό να ξεκουράζει τις ψυχές!

Γνωστός ιατρός κατηφόρισε στο Γέροντα πνιγμένος στη θλίψη και τη στεναχώρια, έτσι που δεν μπορούσε ν’ αρθρώσει λέξη, μόνο μπόρεσε να πει «Γέροντα» και κόπηκε η φωνή του. «Καλά», του λέει ο πατήρ και μπήκε στο κελλί του, και μετά από δεκάλεπτη προσευχή βγήκε και του λέει «Τώρα μπορείς να μιλήσεις;». «Μπορώ, αλλά δεν χρειάζεται, είμαι μια χαρά. Φεύγω». Και έτρεχε την οδό αυτού χαίρων.

Κελλί Τιμίου Σταυρού, Άγιον Όρος

Κελλί Τιμίου Σταυρού, Άγιον Όρος

Αλλά εδώ ας μιλήσουν καλύτερα τα πλήθη των ανθρώπων που ευεργετήθηκαν ποικιλοτρόπως. Και να διηγηθούν πως άλλοι θεραπεύτηκαν από καρκίνο ή άλλες ανίατες ασθένειες, και άλλοι πως σώθηκαν από βέβαιο θάνατο. Άλλοι πάλι που χρόνια δεν έκαναν παιδιά, πως με την προσευχή του απέκτησαν, όταν ήταν εν ζωή, αλλά και μετά θάνατον. Γνωστό ζευγάρι έγραψαν στον τάφο επάνω στο χώμα «Πάτερ Παΐσιε, θέλουμε παιδί», και σ’ ένα χρόνο το είχανε στην αγκαλιά τους. Πλήθος ανεξομολόγητοι με την προτροπή του έβαλαν αρχή και ζούνε χριστιανική ζωή. Άνθρωποι, νέοι κυρίως, απελπισμένοι από τη ζωή και έτοιμοι για αυτοκτονία αίφνης είδαν μπροστά τους το φως της ελπίδος με μία συνάντηση που είχαν με τον Γέροντα. Άλλοι που έπασχαν από ψυχολογικά, φοβίες κ.λπ. μ’ ένα μόνο γράμμα που του έστειλαν, συνήλθαν. «Γέροντα», του είπε κάποιος από αυτούς, «άν σε βλέπω κάθε τρεις μήνες, δε χρειάζομαι κανένα φάρμακο!». Δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν με τη σφιχτή του αγάπη, ναρκομανείς καθαρίσθηκαν, αναρχικοί σωφρονίσθηκαν, και έκαναν ωραίες οικογένειες. Άλλοι πάλι από την αμαρτία πλύθηκαν και λευκάνθηκαν και δεν ξαναμολύνθηκαν. Σε κάποιους φανέρωσε κάτι από την ζωή τους και προσήλθαν στο Χριστό, οι πιο φλογεροί από αυτούς έγιναν και μοναχοί. «Γέροντα», του είπε κάποιος, «θέλω να γίνω μοναχός». «Τραγούδησε μία φορά το «έχε γεια καημένε κόσμε» και τρέχα» του απάντησε αυτός που άφησε πίσω του τον κόσμο ανεπιστρεπτί και με αυταπάρνηση και ξενιτεία έζησε στην έρηνο, στη μοναξιά τα χρόνια τα νεανικά, και την οποία ξενιτεία επιθυμούσε μέχρι και τα γηρατειά.

Πηγή: Εκ Βαθέων, Περιοδική έκδοση Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών, Τεύχος 23, Δεκέμβριος 2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s