Στοιχεία από την πνευματική βιογραφία του οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου (Β΄μέρος)

υπό του Ιερομονάχου Παϊσίου Αγιορείτου,

πνευματικού Ιεράς Μονής Αγίου Ιλαρίωνος

Όλοι, όλοι ανεξαρτήτως βοηθήθηκαν. Μεγάλοι και μικροί, απλοί και σοφοί, πλούσιοι και πτωχοί, κοσμικοί και μοναχοί, πονεμένοι και μη. «Τοῖς πᾶσι ἐγίνετο τά πάντα, ἵνα τούς πάντας σώση» (Α΄ Κορ. θ, 22).

Άγιος Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Άγιος Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Συνέπασχε με τους αμαρτωλούς, όταν έβλεπε μετάνοια και συντριβή. «Μου έρχεται να τους φιλήσω τα πόδια» έλεγε, και τους έδινε κουράγιο. Ήταν άμετρα συγκαταβατικός σε όσους δικαιολογούσαν το σφάλμα τους, όσο μικρό και αν φαινόταν.

Όταν έβλεπε ότι η αιτία κάποιας ασθένειας ήταν η αμαρτία, πρώτα τους οδηγούσε στην μετάνοια-εξομολόγηση και κατόπιν τους θεράπευε. Μερικούς τους σταύρωνε με το χέρι του και αμέσως αφανίζονταν οι κακοί λογισμοί. Άλλους τους σταύρωνε με το λειψανάκι του Αγίου Αρσενίου ή τους έδινε αγιασμό από τον Άγιο και ευθύς θεραπεύονταν. Σε κάποιον που είχε πρόβλημα το χέρι του, τον συμβούλευε να το ακουμπήσει στην κάρα του Αγίου, για να αποκατασταθεί, και πρόσθετε: «ή πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε!». Πόση ήταν η πίστη και η ευλάβειά του στον Άγιό του!

Η αγνή του αγάπη εξάγνιζε τις ψυχές μας και η ειρήνη που μετέδιδε τις απάλυνε και αποσοβούσε μακράν κάθε ταραχή. Ενώ είχε την κατά Θεόν παρρησία, προσήρχετο ενώπιόν Του με μεγάλη συστολή ως ο πλέον αμαρτωλός. Κάποτε που του πονούσε το μάτι πολύ και δεν άντεχε, κατέφυγε στην Παναγία. Πήρε λίγο λαδάκι από το καντήλι της και σταύρωσε το πονεμένο μάτι. Δεν θεραπεύθηκε όμως, αν και το επανέλαβε τρεις φορές. Πήγε μετά για τέταρτη φορά με πολλή συντριβή και συστολή λέγοντας και με το σχήμα και με τα λόγια: «Συγχώρεσέ με, Παναγία μου, θα σ’ ενοχλήσω πάλι, αλλά δεν αντέχω». Άλειψε τότε ξανά με το λαδάκι της το μάτι του και αμέσως θεραπεύθηκε!

Στους ιερείς συνιστούσε να έχουν φόβο Θεού και ευλάβεια, και μάλιστα να διατηρούν την χάρη του Θεού μαζί με τη χάρη της Ιεροσύνης, για να βοηθούν δίπλα στον κόσμο. Και οι επίσκοποι ν’ αγρυπνούνε για το ποίμνιό τους που τους εμπιστεύθηκε ο Χριστός. Ο ίδιος τους τιμούσε όλους και έβαζε μετάνοια και στον πιο μικρό παπά.

Άγιος Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Άγιος Παΐσιος, έργο δια χειρός Κωνσταντίνου Ξενόπουλου

Είχε εκκλησιαστικό φρόνημα ο Γέροντας και επειδή ήταν ταπεινός, όταν τον ρωτούσαν για σοβαρά εκκλησιαστική θέματα απαντούσε συνήθως: «Ότι πει η Εκκλησία, εκείνο πρέπει να ακολουθούμε όλοι». Έλεγε ακόμη ότι μόνο για μη σοβαρά θέματα, που δεν έχει πάρει θέση η Εκκλησία, μπορεί να εκφραστεί κανείς.

Είχε όμως θείο ζήλο τον κατ’ επίγνωσιν. Όλα τα είχε ο Άγιος Γέροντας, καθώς έπρεπε, δίχως δηλαδή ακρότητες, οι οποίες ταράσσουν την Μητέρα Εκκλησία. Εθλίβετο πολύ και θύμωνε, όταν άκουε βλάσφημα ρήματα, αντορθόδοξες θεωρίες και ερμηνείες, έστω και αν προέρχονταν από θεολόγους και κληρικούς. Και μιλούσε – δεν σιωπούσε – όταν έπρεπε, και έβλεπε ανθρώπους να ενεργούν κατά της Εκκλησίας και κατά της πατρίδος μας.

Ήταν ολίγων γραμμάτων ο Γέροντας (του Δημοτικού), είχε όμως ευρύτητα πνεύματος και κάλυπτε τους πάντας και εις πάντα. Είχε πλούσια πνευματική πείρα και τον άνωθεν φωτισμό και έτσι το έργο που επιτελούσε ήταν όχι ανθρώπινο αλλά θεϊκό.

Τον ρώτησε κάποιος: «Τι ήταν εκείνο που έκανε τον Άγιο τον Άγιο Αρσένιο;». Και ο Γέροντας απάντησε: «Είχε αγωνιστικό φρόνημα, ευλάβεια, ταπείνωση, αγάπη, φιλότιμο…». Όλα αυτά τα είχε βέβαια και ο δικός μας Πατήρ, γι’ αυτό και έγινε και αυτός Άγιος. Ιδιαίτερα καλλιέργησε ο Γέροντας την πνευματική αρχοντιά, με την οποία, έλεγε, κυρίως συγγενεύει κανείς με τον Χριστό. Όλα τα άλλα είναι δεύτερα.

Δοσμένος όλος στον Χριστό και στην εικόνα Του, δεν έκανε δικά του σχέδια. Γι’ αυτό και τον πήρε ο Χριστός στο σχέδιο Του: Τον έκανε πνευματικό πατέρα. Και ο πατήρ δεν σκεπτόταν καθόλου τον εαυτό του ούτε καν τον υπολόγιζε. Προτιμούσε πάντα το συμφέρον των άλλων. Αυτό είναι το Ευαγγέλιο, αυτό του δίδαξε ο Χριστός. «Εμείς», έλεγε πολλές φορές, «φτιάχνουμε δικό μας Ευαγγέλιο».

Και επειδή σήμερα, που χαράσσονται οι γραμμές αυτές, είναι και η μνήμη του Αγίου Τύχωνος, καλό μου φάνηκε να παραθέσω ένα γράμμα του Ρώσου παπα-Τύχωνα, πολύ χαριτωμένο, που έστειλε στον υποτακτικό του π. Παΐσιο, όπου τον παρακαλεί να κατέβει από τα Κατουνάκια ψηλά, που ήταν τότε στου Τιμίου Σταυρού το κελλί, να τον βοηθήσει που τον είχε ανάγκη στις τελευταίες ημέρες της ζωής του.

Το αντιγράφω ελάχιστα διορθωμένο:

Ταπεινό πάτερ Παΐσιος
Σκήτη Ἁγ. Βασίλειος Μέγας
π. Τύχων

Ἀγαπητέ π. Παΐσιος
Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία νά σ’ εὐλογήση.
Παρακαλῶ τώρα ὁ π. Ἀθανάσιος ἔφυγε ἀπό τό σπίτι μου. Τώρα ἐγώ μόνος. Παρακαλῶ κάνε ἀγάπη νά ἔρθης στό δικό μου σπίτι βοηθήσης μέ. Ἐγώ νά γίνω χαρά. Ἐσείς δικό μου παραγυιό.
Παρακαλῶ σέ περιμένω

δικό σου Γέροντα π. Τύχων Καλλιάγρα

Άγια Γεροντάκια! Πόσο μας λείπουν τώρα οι άγιοι αυτού παππούδες! Τώρα εμείς μόνοι. Ας τους παρακαλέσουμε να κάνουν αγάπη, να έρθουν και στα δικά μας σπίτια να μας βοηθήσουν· να μας δώσουν χαρά, να γίνουμε δικά τους παιδιά αληθινά. Έτσι δέχεται κανείς και μεταδίδει και συνεχίζει την παράδοση.

Αυτός ήταν ο π. Παΐσιος ο ταπεινός. Γι’ αυτό και πάντοτε προσηνής, χαρούμενος και γαληνός, συμπαθής, άγρυπνος και αγνός· αποδεικνύων δι’ όλης του της βιοτής της ξένης και Αγγελικής ότι «τοῖς ἐρημικοῖς ζωή μακάρια ἐστι, θεϊκῷ ἔρωτι πτερουμένοις» (Αναβ. πλ. α΄).

Κοιμήθηκε ο Άγιος Γέροντας στις 12 Ιουλίου 1994 (Ν.Η.), όταν στο Άγιον Όρος εόρταζαν την μνήμη των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Ίσως να μην ήταν τυχαίο. Έζησε και ο Πατήρ «ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν κόποις ὑπερβαλλόντως, ἐν νηστείαις, ἐν ἁγνότητι, ἐν ἀγάῆ ἀνυποκρίτῳ, ἀεί χαίρων, ὡς μηδέν ἔχων καί τα πάντα κατέχων» (βλ. Β΄ Κορ. 6, 4-10), μιμούμενος τον μέγαν Παύλον, και εφίλησε τον Χριστόν πλείον πάντων ημών κατά τον κορυφαίον Πέτρον.

Χειρόγραφο σημείωμα του Αγίου Παϊσίου,  το οποίο είχε τοποθετήσει σε πλαστικό δοχείο που παρείχε  σταμπωτά εικονάκια από το εργόχειρό του για να μοιραστούν  μετά την κοίμηση του.

Χειρόγραφο σημείωμα του Αγίου Παϊσίου,
το οποίο είχε τοποθετήσει σε πλαστικό δοχείο που παρείχε
σταμπωτά εικονάκια από το εργόχειρό του για να μοιραστούν
μετά την κοίμηση του.

Υπήρξε γνήσιος Αγιορείτης και ως εκ τούτου άνηκε και αυτός στους φίλους της Παρθένου και του Χριστού εράσμιους θεράποντας (Ακολ. Αγιορειτών). Υπήρξε στους έσχατους τούτους χρόνους, όπου λιγόστεψε η άσκηση, καύχημα της Αθωνικής Πολιτείας και δόξα της Εκκλησίας. Ευωδία Χριστού και χαρά των Αγγέλων. Έλεγχος των απίστων και παραμυθία των πιστών. Τύπος και παράδειγμα των μοναχών και πρέσβυς ακοίμητος του κόσμου παντός.

Και το μεν σώμα του αναπαύεται στα ιερά χώματα της Μονής του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου, όπου και ο άγιος του κατοικεί· το δε πνεύμα του αγάλλεται στους ουρανούς με όλους τους αγίους.

Ημείς δε απορφανισθέντες προς καιρόν, ας σπουδάσουμε να τηρήσουμε τα λόγια του, να μιμηθούμε κατά το δυνατόν το παράδειγμά του, για ν’ αξιωθούμε να δούμε και στην άλλη ζωή το φωτεινό πρόσωπό του, να είμεθα κοντά του, πράγμα που και ο ίδιος επιθυμούσε, καθώς στοργικά και πατρικά μας έλεγε: «Εμείς θα έχουμε ακριβή αγάπη εις αιώνας αιώνων». Αμήν.

Πηγή: Εκ Βαθέων, Περιοδική έκδοση Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Γιαννιτσών, Τεύχος 23, Δεκέμβριος 2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s