Η ομορφιά της αλληγορίας

kseno-1

Στα χρόνια της περιπλάνησης μου, κατά την εφηβική περίοδο, γνώρισα την ομορφότερη των χρόνων εκείνων.
Όμως, προσπαθούσα με κάθε τρόπο να την αποφύγω βρίσκοντας προφάσεις … δηλαδή «προφάσεις εν αμαρτίαις»!
Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγες οι φορές που μπήκα στον πειρασμό να την πλησιάσω. Φοβόμουν και κυρίως ντρεπόμουν πάρα πολύ. Δεν ήξερα αν την πλησίαζα τι να της πω ή πώς να αρχίσω να της μιλώ. Επίσης, σκεφτόμουν το μετά … τι θα σκεφτόταν για μένα;
Έτσι προσπαθούσα με κάθε τρόπο, όσες φορές μας έφερνε ο δρόμος να συναντηθούμε, να την αποφύγω.
Συνέχισα για κάποια χρόνια ακόμη να την αποφεύγω και άλλαζα σοκάκια όπου πίστευα ότι υπήρχε η πιθανότητα να την βρω μπροστά μου, ώσπου τελικά έχασα εντελώς τα ίχνη της.
Αραιά και που την έφερνα στη μνήμη μου. Βλέπετε, ήταν δύσκολο να ξεχαστεί τέτοια νιότη γεμάτη από δροσιά και ομορφιά.
Πέρασαν τα χρόνια, έκανα οικογένεια και απέκτησα δύο παιδιά. Έτσι τελικά την έβγαλα από τη μνήμη μου.
Στα εξήντα μου χρόνια έγινα πρόγονος-παππούς, από τη μεγάλη μου κόρη.
Ένιωθα ευτυχισμένος … έτσι τουλάχιστον πίστευα. Σίγουρα δεν είναι και λίγο να γίνεσαι πρόγονος, άλλωστε τι πιο φυσικό απ’ αυτό! Εκεί όμως που πίστευα ότι είμαι ευτυχής, ερχόταν στιγμές που ένιωθα να χάνομαι … βυθιζόμουν στις σκέψεις και έκανα μέρες να συνέλθω.
Όλοι έχουμε κάτι να μας βασανίζει, ή καλύτερα αν όχι όλοι, οι περισσότεροι.
Έτσι κι εμένα υπήρχε κάτι να με βασανίζει. Όταν γεννήθηκε ο εγγονός μου, σκέφτηκα τον κύκλο της ζωής. Γεννιέσαι και μεγαλώνεις παλεύοντας να επιβιώσεις μέσα από τις τρικυμίες και θαλασσοταραχές της ζωής.
Φεύγει η νιότη και σιγά σιγά οδεύεις προς την δύση της ζωής σου. Όταν γεννήθηκε ο εγγονός μου, εκεί που με έπιασε η συγκίνηση και ένιωσα συγκίνηση για το γεγονός αυτό, κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και συνειδητοποίησα ότι το γήρας άρχισε να σκιάζει το πρόσωπο μου και ένιωσα βαρύς , μην εννοώντας τα κιλά μου.
Ήρθε ξαφνικά στη μνήμη μου, μια φράση από παλαιά γνώριμη της νιότης … «Άφησε με να σε πλησιάσω κι εγώ θα σε κάνω να αισθάνεσαι πάντα ξανανιωμένος»!
Τι να εννοούσε άραγε; Τώρα δηλαδή πώς θα ήμουν;
Αυτές οι σκέψεις με βασάνιζαν και ίσως μετάνιωνα που δεν είχα ενδώσει τότε, κατά τους χρόνους της εφηβείας μου. Όταν είσαι έφηβος, ο αυθορμητισμός δεν σε αφήνει να σκεφθείς καθαρά μεγαλώνοντας επανέρχονται στην επιφάνεια τα προβληματικά σημεία της παιδικής σου ηλικίας και αν δεν τα λύσεις σε ακολουθούν σ’ όλη σου τη ζωή σου μέχρι να πάρεις την απόφαση να τα λύσεις.
Στην εφηβεία τη μια στιγμή νιώθεις ανεξάρτητος και με πλήρη αυτοπεποίθηση και την επόμενη στιγμή νιώθεις γεμάτος αβεβαιότητα και ψάχνεις να βρεις ενθάρρυνση και συμπαράσταση. Εκεί που νιώθεις ενήλικας, ξαφνικά την άλλη στιγμή νιώθεις παιδί.

Αν είχα πάρει, λοιπόν, την απόφαση τότε, ίσως θα είχα βοηθηθεί να λύσω τα άλυτα.

Ο καθρέφτης με έκανε να σκεφτώ πολλά και να λυπηθώ για κάποια πράγματα που έκανα ή δεν έκανα.
Έβλεπα τον εαυτό μου γερασμένο και ο «Νόστος» στα χρόνια της νιότης με έκανε να αναζητώ αυτήν που τότε απέφευγα συνεχώς.

(συνεχίζεται)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s